غیبت و تهمت

آنکه متأسفانه باید بگویم این است که کم است فردی یا خانه ای که مبتلا به غیبت، تهمت، شایعه و دوروغ نباشد و اینها گناه بزرگی دارد. عیب جوئی در رو یا در پشت سر به اندازه ای گناهش بزرگ است که قرآن می فرماید ویل لکل همزة لمزه وای بر آن کسی که در رو عیب جوئی می کند. مثلًا خانم یک غذائی پخته باب طبع آقا نیامده مسخره می کند. یا این که مثلًا آقا یک چیزی از بازار خریده می برد خانه باب طبع خانم نیست مسخره می کند. قرآن می گوید: وای به تو بعد هم در همین سوره می گوید: خانم! آقائی که مسخره می کنی! بدان تو را در جهنم می برند و در سلول جهنم می گذارند آنجا باید بسوزی و بسازی. آن آتشی که نه فقط پوست می سوزاند، استخوان هم می سوزاند. قرآن می گوید: آتشی که استخوان می شکند. همچنین غیبت یعنی گوشت برادر مؤمن را خوردن. غیبت نکنید. غیبت کردن لاشخوری است. و معلوم است آن خانه ای که محل خوردن لاشه باشد، آن خانه ای که در آن سگ ها زندگی کنند برکت ندارد. این خانه دیگر لطف خدا، نظر خدا روی آن نیست. این خانه دیگر تقدس ندارد.

روایتی از امام حسین (ع) وارد شده است که تحف العقول این روایت را از امام سجاد (ع) هم نقل می کند که خیلی کوتاه و پرمعناست: می فرماید:

«کف عن الغیبة فإنها ادام کلاب النار»

غیبت نان خورش سگ های جهنم است. معنای روایت این است که خانم! آقا! غیبت روی غیبت، برای تو ملکه می سازد. یعنی عادت پیدا می کنی به غیبت و آن ملکه برای تو هویت می سازد. زیرا غیبت تو را از صورت انسانی مبدل به صورت سگ می کند. این سگ جهنم می رود و در آنجا غذا می خواهد و غذایش بنابر روایت امام حسین و امام سجاد (ع) همان غیبت هائی است که در دنیا کرده است. یعنی گوشت ه ای گندیده شده، همان گوشت های گندیده ی آتشین را در جهنم می برند و این سگ های جهنم باید بخورند. و متأسفانه کدام خانه است که در آن غیبن نباشد؟ کدام خانه ای است که در آن مسخرگی نباشد؟ آقا! بچه ات را مسخره نکن. خانم! به بچه ات بد نگو. احترام بچه هایت را نگاه بدار! خانم! احترام شوهرت را نگاه دار. آقا! احترام خانمت را نگاه بدار. اگر خدای نکرده ضربه به شخصیت یکدیگر زدید اگر غیبت یکدیگر کردید بدانید که این ابهت گناه اگر برود عادت می شود. و اگر عادت شود هویت انسانی از نظر قانون تجسم عمل از بین می رود و به صورت درنده در می آئی. الغیبه ادام کلاب النار.

بدتر از این، تهمت است. یعنی چیزی که در کسی نباشد پشت سر او یا در روی او بگوئید. فرقش با غیبت این است که وقتی پشت سرش عیب او را می گوئید غیبت است اما یک وقت به صفت بدی که ندارد پشت سر او می گوئید که این تهمت است. و اگر کسی را سرزنش و تعییر کنید، زخم زبان و به لسان عرب ها لُمَزَة گویند.

این حرف عوامانه که در میان مردم است به یکدیگر می گویند غیبت نکن می گوید در او هست که می گویم! این حرف شیطانی است. عیب در او باشد و بگوئی غیبت است و سگ می شوی و اگر خدای ناکرده چیزی را که نداشته باشد بگوئی این تهمت است. گناهش را می دانی چیست؟

«انما یفتری الکذب الذین لایؤمنون بآیات الله و اولئک هم الکاذبون» [1] قرآن شریف با یک تأکید خاص خود می فرماید: آن کسانی که تهمت به یکدیگر می زنند اینها حتماً مسلمان نیستند.

امام صادق (ع) می فرماید: آن کسانی که تهمت به یکدیگر زدند در یک تل چرک و خون اینها را نگاه می دارند. پنجاه هزار سال باید روی این تل چرک و خون بایستند حساب مردم تمام می شود بعد از این رسوائی او را به جهنم می برند. و متأسفانه در خانه های ما خیلی فراوان است و از نظر قانون تجسم عمل به شما بگویم در آن خانه ای که تهمت باشد ملائکه می بینند که این خانه مملو از چرک و خون است ولو تو نبینی. خیلی چیزها هست که آنهائی که چشم دارند می بینند. خیلی چشم ها هست، خیلی گوش ها هست که خیلی چیزها را می بینند و می شنوند. و مواظب باشید ملائکه نگاه نکنند به خانه تان ببینند به جای تقدس، خانه ی شما مملو از چرک و خون است. این خانه ی مملو از چرک و خون کی بارز می شود؟ اگر توبه نکنی و نابودش نکنی، در روز قیامت. روز قیامت اگر تل چرک و خون داری در این دنیا تهیه شده است. یعنی در این دنیا تهمت زدی آن تهمت تل چرک و خون شده است و در آن ایستادی. در روز قیامت که چشم ها همه تیزبین می شود خودت می بینی، دیگران می بینند که در یک تل چرک و خون ایستاده ای. شایعه پراکنی نکنید! شایعه پراکنی یعنی بدون دلیل چیزی را پذیرفتن، و بدون دلیل چیزی را به دیگری گفتن. الان کیست که در این جلسه بگوید من شایعه نمی شنوم و نمی گویم؟ مقدس های دو آتشه و سه آتشه هم نمی توانند الان بگویند ما کسی هستیم که زبان روزه شایعه نداریم. و به خدا قسم باید برای این مصیبت ها خون گریه کرد. قرآن می فرماید: آی کسی که شایعه را پخش می کنی و توجه به گناهش نداری گناهش بزرگ است. قرآن می فرماید:

«اذ تلقونه بالسنتکم و تقولون بافواههم مالیس لکم به علم و تحسبونه هیناً و هو عندالله عظیم» [2] می فرماید: یک چیزهائی می گوئید عادت هم شده به آن اهمیت نمی دهید او را سبک می شمارید اما پیش خدا خیلی بزرگ است.

«ولاتقف مالیس لک به علم ان السمع و البصر والفؤاد کل اولئک کان عنه مسئولا»[3] یعنی پیروی از شک نکن؛ پیروی از مظنه نکن؛ اگر چیزی را می خواهی بشنوی و قبول کنی با استدلال باشد؛ اگر چیزی را می خواهی بگوئی با استدلال باشد. و الا بدان در روز قیامت از چشمت، از گوشت، از دلت سؤال می کنند. و دل تو، گوش تو، چشم تو، زبان تو در قیامت علیه تو شهادت می دهند.

«الیوم نختم علی افواههم و تکلمنا ایدیهم و تشهد ارجلهم بما کانوا یکسبون» [4]

در روز قیامت دهن ها مهر می شود. دست انسان، پای انسان، زبان انسان، گوش انسان، دل انسان علیه او شهادت می دهند. می گوید: تو بودی که غیبت کردی، تو بودی که غیبت شنیدی، تو بودی که تهمت زدی، تو بودی که تهمت قبول کردی و تو بودی که شایعه پراکنی کردی. نکنید این گناهان را، فکری برایش بکنید.

پی نوشت ها

[1] سوره نحل آيه 105 ترجمه: دروغ را آن كس به خدا مى بندد كه ايمان به آيات خدا نياورد. و اين كافران البته خود مردمى دروغگويند.

[2] سوره نور آيه 14 ترجمه: آن گاه كه شما آن سخنان منافقان را از زبان يكديگر تلقى كرده و حرفى بر زبان مى گوئيد كه علم به آن نداريد و اين كار را سهل و كوچك مى پنداريد در صورتى كه نزد خدا بسيار بزرگ است.

[3] سوره اسرا آيه 36 ترجمه: و هرگز دنبال آنچه علم و اطمينان ندارى نرو كه( در پيشگاه حكم خدا) چشم و گوش و دل همه مسئولند.

[4] سوره يس آيه 65 ترجمه: امروز است كه بر دهان آن كافران مهر خموشى نهيم و دست هايشان با ما سخن گويد و پاهايشان به آنچه كرده اند گواهى مى دهند

Hawzah.net

40 حديث ماه مبارك رمضان؛ ثواب روزه و آداب روزه دار...